Patricia parkeert de camionette in de oprit. Pa, ma en Anthony komen naar buiten. Ma vliegt Patricia rond de nek...
"Patrieske toch, gelukkig zijde ni gekwetst of zoe".
Patricia krijgt zelfs een schouderklopje van Anthony. Ook Pa is happy, zij het dan met de camionette die ze hebben meegebracht.

"Hedde al gezien wa der vanachter allemoal in ligt?" vraagt Kenny.
Pa doet net of hij het niet gehoord heeft en wandelt eens goedkeurend rond het busje.

Wanneer hij aan de achterkant komt, kijkt hij eens binnen en zegt: "Woaw ! Da ligt hier vol vloaien en brood en pistallees !"
Hij opent de achterklep en graait er direct een dikke taart uit, bijt er in en gaat naar binnen, al smikkelend en smakkend. Anthony en Ma blijven niet achter en grijpen ook alles vast wat ze kunnen dragen.
Dan komen er drie mensen naar buiten; een dikke man in een mouwloos onderlijfje, een iets minder dikke vrouw en een... tja, wat is dat eigenlijk... een persoon van het vrouwelijk geslacht dat er minstens 25 uitziet maar qua gedrag meer doet denken aan iemand van 11.
Zo gauw 'het' Kenny ziet blijft het perplex staan.
Kenny glimlacht eens onwennig en het meisje roept blij:"Helmuuuuuut ! Helmuut !!!"
"Rikki hou uw stinkbakkes dicht" sneert Patricia.

Patricia vertelt Kenny dat 'het' Rikki heet, dat het de dochter is van Tante Bertha en Nonkel Frans. Rikki is 28 jaar oud maar gedraagt zich als een klein kind, en dit komt omdat Frans en Bertha geen vertrouwen hadden in het Vlaams onderwijs en Rikki nooit naar school hebben laten gaan.
Rikki is ongelooflijk fan van Helmut Lotti, en overal waar ze komt 'ziet' ze hem.
Patricia en Kenny gaan naar binnen en passeren daarbij Rikki. Rikki blijft Kenny met een brede smile aanstaren. Het troetelnaampje dat ze zonet van Patricia kreeg, is niet uit de lucht gegrepen. Ze stinkt inderdaad gortig uit haar mond. En als zelfs een Kneuters vindt dat iemand stinkt, dan stinkt die ook.

Wanneer Kenny haar gepasseerd is, wandelt ze hem achterna naar binnen. Er is geen halve meter tussen hem en haar, en ze mompelt constant "Helmuttie Helllmuuuutt". Kenny vindt dit uiteraard vervelend en Frans bemerkt dit.
Hij schreeuwt zijn infantiele dochter enkele mensonterende scheldwoorden toe die zelfs Eddy en Anthony nog nooit gehoord hebben en maakt een beweging om te slaan. Hij kan zich nog net optijd inhouden
Rikki kijkt verschrikt naar haar vader, en die zegt: "Goa buite spele, trut!"
Het arme meisje draait zich om, en drentelt naar buiten. "En e beke rapper eh!", schreeuwt Nonkel Frans.
Kenny voelt ondanks alles mee met het meisje en wil zeggen dat het zo erg ook weer niet was, maar beseft dat die Nonkel Frans geen greintje respect heeft en dat dat dus geen nut heeft.
Rikki gaat verder naar buiten, pakt haar 'speeltje' op dat daar op de grond ligt, zo'n ding op wieltjes waar kinderen mee leren lopen en waar drie mannetjes op zitten die een rode, een blauwe en een groene hoed dragen, en die om de beurt opveren terwijl er telkens een idioot geluidje klinkt. Ze stapt naar de gazon en begint er baantjes mee te trekken, alsof het een grasmaaier is...
Kenny krijgt bij dit aanblik een krop in de keel. "Arm kind..." denkt hij.

Ondertussen heeft iedereen een plekje gezocht in de living en worden de stukken vlaai, gebakjes en taart verorberd.
Er heerst een gezellig sfeertje!
Eén persoon is er echter niet bij komen zitten. Anthony. "Wor is den Anthony?" vraagt Tante Bertha.
Voordat er iemand kan antwoorden, klinkt er op een van de slaapkamers een luide knal, gevolgd door een pijnkreet....

"Ik weet iet!" zegt Anthony, "hier 'n stuk verderop is der ene 40 jaor geworde, dao stao 'n deur in zenne gazon" "Wor is da na wer veu nudig" replikeert Pa, "zen die mense zot of zoë ?"...

"Eum, da wil zegge da die 'n nief veurdeur heeft, omda 't eerste getalleke van z'ne leeftijd veranderd is"
Pa kijkt 'n minuut (of toch ongeveer) stilzwijgend naar Anthony en laat de zopas verworven informatie een plaatsje zoeken in zijn hersenen. "Jao, goe" zegt hij dan.
Anthony stelt voor om die deur vanavond te gaan ophalen, en Pa vindt dit een uitstekend idee.

Het wordt donker. Pa en Anthony staan op uit de zetel en doen hun jas aan. Pa trekt eveneens een zwarte muts aan, en daar gaan ze dan. Er staat inderdaad een deur in de gazon, met een heleboel versieringen erbij en borden met de vermelding 'Jos is 40 !'.
Binnen klinkt er zware hoempapa-muziek, hier wordt dus duidelijk stevig gefuifd !

De deur is inmiddels van zijn plaats gehaald en Pa en Anthony wandelen terug naar huis.
"Da's 'n ferm deur" zegt Pa blij.
"Jao Jos, merci eh gast!" gekscheert Anthony.

Thuisgekomen wordt de deur onmiddellijk in het gat gezet. En zoals in elk straf verhaal past ze perfect ! Ma is dolenthousiast en loopt constant door de deur; om naar het toilet te gaan, om een fleske duvel te gaan halen in de kelder, om van plaats te veranderen in de zetel, ...

Dan wordt de TV aangezet. Omdat Patricia niet thuis is, kan er eens iets anders opgezet worden dan altijd maar die onnozele soaps.
Wanneer Ma haar 6e fleske duvel opentrekt, gaat plotseling de telefoon. Pa pakt op. Het is duidelijk geen plezierig gesprek, dit is af te leiden uit de krachttermen die Pa afratelt. "Godverdoeme ! Da miënde ni ! En den otto ? Jomma, en den otto vraog ik !"
Wat blijkt?
Patricia heeft een ongeval gehad met de Ascona. Ze was met Kenny gaan rondrijden, en in Durbuy hebben ze een bocht gemist, net op de plaats waar er 4 vlaggenmasten naast de weg stonden. Eén van die masten is daarbij vakkundig uit de grond gezeist, enkele meters meegenomen en totaal paraplu in een zijstraatje geplaceerd. De Ascona is helemaal perte totale.

Met een bleek gezicht en bonkend hart legt Pa de hoorn op de haak. "GODVERDOEME !" roept hij.
"Waddist ?" vraagt Ma.
"Os Patricia hee 'n aksedent gehad godverdegodver....dju ! Heel ozzen Ascona nor de gallemiezen !"
"Is met os Patrieske alles goe?" vraagt Ma paniekerig.
"Ja da weet ik ni, da em ik nie gevraogd mor godverdoeme ozzen Ascona is pertotal !"

Bevend van ongemak zet Pa zich neer in de divan. Plots gaat de telefoon opnieuw. Deze keer pakt Anthony op.
"Jao, uhuh,...... euhm.... wacht efkes eh, euhm....." horen Pa en Ma hem zeggen.
"Ge shot ne kier goe tegen da contact, en as da plastiek der af breekt, dan ziede daar twee rooi en 'n zwert kabelke, dor moette een rood kabelke tegen da zwert hauwe."

Nadat ze zijn gekalmeerd is het tijd om de schade op te meten. Anthony heeft de tuinslang van de buren in twee stukken getrokken. De deur van het tuinhuisje ligt op het dak, en in de mortelmolen zit een deuk waar Anthony's vuist in past.
Ma haar neus staat scheef, die is dus duidelijk gebroken, en Pa heeft een enorm gat in de muur tussen de living en de hall geslagen.

"Godmiljààrde" zegt Pa. "Hoe gaon we da na oplosse ?"
"Nao den dokter gaon zekers ?" stelt Ma voor, met 'n nasale stem, terwijl ze haar reukorgaan masseert...
"Ik hem et over da gat ier !" zucht Pa. En hij vervolgt: "Gij denkt ok altij allien aon aow eigen !"
Ma stelt dan voor om het gat gewoon terug dicht te metsen. Ze hebben nu tóch cement.
"Nieje nieje" zegt Pa, "Dieje cement, dao schelt iet mee. Dao kunde ni mee metse".

Anthony vertelt dat de geur van die 'cement' hem deed denken aan die keer dat hij in discotheek Shaft in Lommel was geweest met zijn kameraad Davy, en dat ze samen op de toog een lijn coke hadden gesnoven. De uitwerking was toen wel minder sterk, ze hadden gewoon iemand die hen om een vuurtje had gevraagd in mekaar geklopt, en toen ze buiten werden gezet hadden ze op de parking nog een Golf op z'n zij getild. Ze dachten eerst dat er niemand in zat, maar 't was zo'n scheefhanger, zo'n Johnny die om onbekende reden sterk overhelt naar rechts, alsof hij iets uit het opbergvakje in de passagiersdeur aan't pakken is. Ze voelden zich toen onoverwinnelijk en sterk als Jerommeke... Wat 'n lol dat ze toen hadden !

Anthony stelt dan voor om toch de dokter te bellen, Ma's neus staat namelijk superscheef. Pa stelt voor om ze terug recht te kloppen, maar een tweede dreun zou misschien nog meer schade toebrengen.
"Jama, den dokter, da kost weer zoveel geld!" jammert Pa.
Da's ook weer waar. En als de dokter zich gaat afvragen wat er allemaal gebeurd is... nee, dat zou ook al geen goei idee zijn.
"Laat mij eens voelen..." zegt Pa. Hij pakt Ma's neus vast.
"Veurzichtig eh!" zegt Ma, "want da doe dus wel heel erg pij.... AAAAAAUWWWW!!"
Pa heeft Ma's neus een slag gedraaid, alsof het de hoofdschakelaar van een belangrijke machine is. Met een pijnlijke klik schiet de neus terug op haar plaats. Ma knijpt haar ogen dicht van de pijn. Er komt 'n traan uit haar oog en ze bijt op haar tanden om het niet uit te schreeuwen. Maar plots is de pijn weg.
"Oh!" zegt Ma verwonderd. "De dokter hoeft dus niet meer te komen!"
Ma draait zich om naar de keuken en haalt drie flesjes Duvel uit de koelkast. Ze klopt de kroonkurken er af op de tafelrand, geeft Anthony en Pa een flesje en zet het derde aan haar eigen mond.
Plotseling horen ze geritsel in de spouw waar Pa het gat heeft geslagen. Een dikke rat komt verdwaasd uit de muur gekropen, en kijkt om zich heen. Een minder dikke rat, met een geel strikje om haar hals komt ook uit de spouw gekropen. Dit is duidelijk het vrouwtje...

"Roger ?" zegt de vrouwelijke rat. "Wa is der gebeurd ?"
"Kweet ni", zegt de andere rat. "Ik hoor ne dreun, ik zie ne hoop licht en zien ik dat er ier 'n gat zit"
"Kom we gaon terug", zegt het vrouwtje. "Ge weet noeit wa der ka..." SPLATSJ ! Haar zin wordt onderbroken door Pa's schoen.

"Aha, zoe ziet der dus 'n rat vanbinnen uit" zegt Pa.
"SUUZYYYYYYYY !!!!" keelt Roger, de overgebleven rat.
Ook hij zal het niet kunnen navertellen, Anthony heeft het koppeltje met een baksteen terug bij elkaar gebracht.

"Zoe, nu hemmen we tenminste weer eens wa vlees in huis" zegt Ma. Ze pakt de kadavers op en legt ze op het aanrecht in de keuken.
"Vandenaovend stao der gemarineerde rat op't menu" verkondigt ze trots.